Anni i Alidel mieszkają w małej wiosce w Peruwiańskich Andach, na wysokości 4000 m.n.p.m. Do szkoły w Ingatambo chodzą na piechotę, a droga zajmuje im trzy godziny. Wkrótce w szkole ich kuzynki Giseli ma pojawić się Internet, a z nim okno na świat.

Film zdobył Grand Prix w kategorii Film Krótkometrażowy w ramach Festiwalu Kinolub 2017.

Prawo do nauki jest jednym z podstawowych praw człowieka. Gwarantuje je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz traktaty międzynarodowe (w tym Powszechna Deklaracja Praw Człowieka i Konwencja o Prawach Dziecka ONZ). Niestety nie wszyscy ludzie na świecie mają dostęp do edukacji. Wiele dzieci pozbawionych jest możliwości uczestniczenia w zajęciach lekcyjnych ze względu na sytuację ekonomiczną. Na różnych szerokościach geograficznych dzieci wykonują prace zarobkowe lub pomagają w utrzymaniu gospodarstwa w czasie, gdy ich rówieśnicy chodzą do szkoły. W innych przypadkach dostęp do edukacji jest utrudniony z powodu braku kadry czy przez przeszkody geograficzne, które widać również w filmie „Witajcie”.
Cyfrowa chmura, o której dzieci rozmawiają w filmie, jest jednym z najnowocześniejszych rozwiązań technologicznych, które dodatkowo znacznie się rozwinęło od 2014 r., w którym powstał film. Chmura (cloud) to metafora, za którą kryje się sieć centrów danych (data center), gdzie przechowywane i przetwarzane są cyfrowe informacje, czerpane z sieci internetowej.
Powszechność dostępu do łącza internetowego, które dla wielu dzieci w wieku szkolnym jest sprawą oczywistą, sprawia, że czasem zapominamy o tych regionach, które są odcięte od Sieci.
W tym kontekście film jest nie tylko pięknym portretem oddalonej od nas społeczności, ale pozwala się skonfrontować z tymi aspektami rzeczywistości, których na co dzień nie przychodzi nam kwestionować.

„Witajcie” to film, w którym nie ma aktorów ani scenografii. Występujące w nim dzieci i ich rodziny to prawdziwi mieszkańcy Peru, którzy podzielili się z filmowcami swoim codziennym życiem. Również fakt doprowadzenia prądu i Internetu do szkoły jest prawdziwy i jest efektem projektu organizacji Luces para Aprender działającej na rzecz oświaty w krajach iberoamerykańskich.
Reżyser nie ukrywa trudnych tematów, które są częścią życia mieszkańców wioski: porzucania rodziny w celach zarobkowych (ojciec Giseli czy Mareli, która zajmuje się domem swoich pracodawców w Limie), nadużywania alkoholu, drobnej przestępczości i braku dostępu do edukacji (postać Jordana, przewodnika turystycznego) oraz niebezpieczeństwa związanego z porwaniami (przestroga nauczycielki o nierozmawianiu z nieznajomymi). Te tematy są częścią filmu tak jak są częścią życia lokalnej społeczności.
Film poprowadzony jest jednak w sposób fabularny, opowiada z zamierzonym humorem bardzo konkretną historię i towarzyszy mu narracja. Powstał w celach edukacyjnych i jest w ten sposób wykorzystywany w czasie zajęć filmowych w hiszpańskojęzycznych szkołach. 
Oprócz tematów społecznych, opisanych również w propozycjach na zajęcia filmowe, warto zwrócić uwagę młodych widzów na unikatowość tego krótkiego metrażu pod kątem rzemiosła filmowego. W zakładce Biblioteka na portalu Laboratorium Filmowe jest tekst poświęcony filmom dokumentalnym autorstwa polskiego reżysera dokumentalisty Tomasza Jurkiewicza.